Powrót do korzeni - koniec z książkami do recenzji

Zanim przejdę do sedna, przypomnę moją notkę o książkach do recenzji. Nadmieniam tu i teraz, że zdania nie zmieniłam, nadal uważam, że recenzowanie książek od wydawnictw jest rzeczą dobrą, że blogerzy robią to w miarę swoich możliwości uczciwie i oczywiście każda ich ocena jest jak najbardziej subiektywna, bo inna być nie może. Nie jestem na tyle arogancka, żeby oceniać, jak ktoś wykonuje tę w gruncie rzeczy charytatywną pracę. Ludzie są różni. Więc i recenzenci różni i to tyle, jeśli chodzi o krytykowanie czyichś opinii.

Czym się kierowałam rozważając decyzję o zakończeniu współpracy z wydawnictwami? Otóż kiedyś czytanie książek było dla mnie ogromną radością. Tylko. Z czasem, w wyniku nagromadzenia się w domu tych strasznych ilości książek do recenzji, stało się obowiązkiem. Bo tak mnie wychowano - wszystko, co robię, staram się wykonywać rzetelnie. A więc oceniane książki muszę czytać do końca. I gdzieś tam na dnie serca pikało mi coś, co mówiło, że przesadzam z terminami, że za długo trzymam, że ludzie będą mieli prawo wytknąć mi przetrzymywanie książek. Nie potrafiłabym napisać opinii i ocenić książki bez przeczytania jej do końca, stąd te terminy. Musi potrwać, zanim książkę przeczytam.

Co prawda nie miałam nigdy awantury z tej racji, co najwyżej delikatne przypomnienie - czekamy na recenzję. Nie zdarzyło mi się też, żeby wydawnictwa wymuszały opinię in plus (co najwyżej dziękowały za współpracę po opinii negatywnej, ale to wyjątki;). Jednak ta moja świadomość niewykonanej roboty nie dawała mi spać. Dlatego wracam do korzeni, będę czytać we własnym tempie.

No i recenzje. Nigdy nie pisałam i pisać nie będę szablonowych szkolnych recenzji. Nie i już. Nie cierpię tych poprawnych. Są długie i nudne. Ja wolę pisać to, co czuję. Zaczynać od emocjonalnego wykrzyknika, chociaż to ponoć największy błąd recenzentów-amatorów. No i dobrze. Ja lubię żywe teksty dla ludzi, a nie sztywne prace do gazet. Lubię krótkie i rzeczowe opinie. Nie chcę naginać swoich gustów do wymagań portali czy serwisów. Gdyby to była praca za pieniądze, to nie miałabym wyjścia. Na szczęście na życie zarabiam inaczej, książki to moja pasja.

Co prawda nigdy żaden przedstawiciel wydawnictwa nie wytknął mi nieszablonowych tekstów, ale... ja tęsknie do spokoju początków mojego bloga - tylko ja, książki i blog.
Poza tym nie mogę tu pominąć zarzutów, które często się pojawiały wobec mojego pisania - że jestem zbyt entuzjastyczna, że chwalę nawet kiepskie książki, że skoro już biorę je do recenzji, to moim obowiązkiem jest uczciwie pisać itd. bla bla bla... No to ja już nic nie muszę!:) Wszelkie krytykanctwo mogę zbyć - to mój blog, moje opinie, mój styl i w ogóle moje miejsce. Już nie będę recenzentem, będę zwykłą czytelniczką.
Oczywiście te nieprzeczytane jeszcze książki, które otrzymałam od wydawnictw (58!), mam zamiar przeczytać, tak jak wszystkie książki, które są w moim domu. Na pewno nie będę zwlekać, chcę uczciwie wypełnić zobowiązanie i doprowadzić sprawę do końca. Ale już nie czuję tego napięcia, tego czekania.

Pewnie, że się wahałam. Mam słabą silną wolę, jestem zachłanna na książki. Ale mam tyle w domu własnych, kupionych i z wymianek jeszcze nieprzeczytanych, że zapasu wystarczy mi na lata całe. A czytnik? A biblioteki? Są coraz lepiej zaopatrzone. A allegro? Aż kipi od okazji. I te wszystkie książki, właściwie całe regały w domu, patrzą na mnie z wyrzutem. Już nie wiedziałam, gdzie oczy podziać.
Książka "W poszukiwaniu króla" była takim ostatnim bodźcem, który pomógł mi podjąć decyzję. A zwłaszcza ten fragment.

Więc podsumowując - ciążył mi fakt, że za długo książki u mnie czekają na recenzje; ciążył mi fakt, że nie czytam własnych książek i tych pożyczonych też (prawda, Enga, że przesadzam z trzymaniem?); ciążył mi fakt, że może powinnam pisać bardziej poprawne recenzje, a przecież nigdy nie będę takich pisać.

A teraz jest mi tak lekko na duszy:)

Wiem, że jeszcze nie raz pożałuję tego postanowienia, gdy będę oglądała Wasze stosiki. Ale zacisnę zęby. Zaczekam, aż książka pojawi się w bibliotece albo ją kupię.Nie muszę nowości czytać od razu, mogę na przykład po roku albo i później.

Ale ta swoboda - nikt nie będzie czekał na recenzję! Chyba najbardziej doskwierało mi właśnie to - brak czasu. 

Wiecie, jaka to ulga, gdy po kilku miesiącach wahania, bicia się myślami, rozpatrywania wszystkich za i przeciw, człowiek nareszcie coś postanowi? Słyszeliście wczoraj ten huk? To kamień spadł mi z serca.

I na koniec przypomnę - wciąż pozostaję z szacunkiem dla recenzowania książek od wydawnictw. Owszem, nie wszystkie blogi odwiedzam, o niektórych wiem, ze powstały tylko dla zagarnięcia jak największej liczby książek i - tak odbiegając od tematu - gdy widzę blog założony dwa dni lub miesiąc temu, który w zakładkach ma hasło "współpraca", a tam zaproszenie do wydawnictw, to mi zwyczajnie wstyd. Wstyd, że ktoś pomyśli, że wszyscy blogerzy są tacy.
Na szczęście znam kilka naprawdę rzetelnych osób i tym będę sekundować:)