Rozgrywka Cienia - Tad Williams

wydawnictwo: Rebis 2008
tytuł oryginału: Shadowplay
język oryginału: angielski
2 tom cyklu Marchia Cienia
oprawa miękka
liczba stron: 732

Skończyłam! I wcale książka nie była nudna! Po prostu nie miałam tyle czasu, co zwykle!

Tom drugi jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego i należy czytać go bez tak długiej przerwy, jaką ja sobie zafundowałam. Na szczęście w tomie trzecim jest streszczenie dwóch poprzednich, z czego skorzystałam.

Pierwszy tom kończył się tym, że bliźniaki Briony i Barrick zostały rozdzielone. Spokojnie, nie będę zdradzała, w jaki sposób. Bardzo ogólnie powiem tylko, że nie spotkali się nadal, chłopak ledwie uniknął śmierci, a dziewczyna stoi na krawędzi przepaści.

Ten cykl nieodparcie kojarzy mi się z Pieśnią Lodu i Ognia, zbyt wiele analogicznych motywów. Z północy nadchodzą dziwni Ludzie Zmierzchu czy inaczej nazywani Magiczni Ludzie. Na południu wielki autarcha czyli po naszemu despota zaczyna inwazję na królestwa położone na północ od Wielkiego Xis. 

Przyznaję, że namniej porywające były fragmenty o Barricku i jego błądzeniu po Krainie Zmierzchu, ale o to chyba chodziło - dziwny ciemny swiat, brak pór dnia, czytelnik czuł się jak Barrick - samotny, zapomniany, zniechęcony, bez nadziei na jakąś odmianę. Może stąd moje uczucie utknięcia? Barrick też utknął;)

Najlepsze były rozdziały poświęcone życiu na południu, w Hierosolu - haremy, bogactwo, słońce, pustynia, wielkie lśniące miasta.

Ogólnie rzecz biorąc tom drugi jest nieco słabszy od pierwszego. To tom drogi, główni bohaterowie wędrują. I to może troszkę męczyć.

Cieszę się, że mogę od razu przejść do tomu trzeciego.