Crimen - Józef Hen

wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica 2011
język oryginału: polski
oprawa twarda
liczba stron: 468

Gdy zobaczyłam tę książkę w księgarskich zapowiedziach, bardzo zapragnęłam ją przeczytać. Doszukałam się informacji, że powieść została napisana w 1975 roku, ale wznowienie Eriki jest dużo ładniejsze. 

Potem okazało się, że Crimen BYĆ MOŻE znajdzie się w kuferku. Czekałam w napięciu, nawet groziłam ZWL, że wydrę mu jego egzemplarz, jeśli dostał to, co miało pójść do kuferka. Jednakowoż z ulgą odnalazłam tę książkę w kuferku. Nie musiałam już nic wydzierać. Teraz mogę się przyznać, że nie wiedziałabym, od czego zacząć to wydzieranie. Ale mniejsza o to. 

Delektowałam się świadomością posiadania książki prawie miesiąc. Oglądałam, głaskałam, kartkowałam, cieszyłam się myślą, że będę ją czytać. W końcu nie wytrzymałam, sięgnęłam po nią w celu przeczytania, a nie tylko głaskania (a wydanie przepiękne).

Rzuciłam się jak szczerbaty na suchary, uczciwszy uszy co wrażliwszych. Czytam. Delektuję się. Po dwóch godzinach dostrzegam niepokojące objawy, a są to - odpływające na manowce myśli, coraz większe zainteresowanie głupawym programem w TV, co to akurat ktoś włączył, ziewanie połączone z łzawieniem oczu. Hola, myślę sobie, miało być porywająco! Przecież to "Opowieść sensacyjna z XVII wieku"! Ja lubię książki historyczne, a już zwłaszcza sensacyjno-kryminalne, a ta taka właśnie jest! Byłam oburzona własną postawą. No jak ja mogę tak się zachowywać nad upragnioną książką?!

Zagryzłam zęby, przetrzymałam trudny początek i potem poszło! Bo to jest, moi wytrwali zaglądacze na ten blog, książka, w którą trzeba się wgryźć. Nie służą jej głupawe programy w TV w tle, ani tym bardziej jakieś problemy podskórne gdzieś tam na dnie czaszki. 

Książka napisana piękną staropolszczyzną, co utrudnia czytanie na początku, potem człowiek już leci. Jak się nauczy tej staropolszczyzny - słownictwa, składni, logiki wywodów. I jest tam wszystko to, co obiecuje blurb - morderstwo i prywatne śledztwo, zdrada i fałszywi świadkowie. Jest też miłość i odrzucenie, jest kilka scen walk na białą broń, są zbójcy i arianie. Wszystko, co piękne w powieściach historycznych. Końcówkę już pochłonęłam w napięciu. 

Muszę tu jeszcze napomknąć o czymś, co mnie zaskoczyło. Otóż na samym początku natknęłam się na nazwisko Jacka Dydyńskiego, stolnika sanockiego, a przecież znam go już z opowiadań Jacka Komudy. Okazało się, że jest to postać historyczna, lubiana przez pisarzy i filmowców. A zatem nauczyłam się czegoś nowego - poczytałam sobie o Jacku nad Jackami w Internecie, i chociaż jest to postać epizodyczna w tym utworze, to jednak warto wiedzieć o nim coś więcej.

Ten powód to kolejna zaleta powieści - zmusiła mnie do poszukiwań. Książka godna polecenia. Zwłaszcza ludzie lubiący historię powinni być zadowoleni z pięknego obrazu epoki.

P.S. Powieść wrzucam do wyzwania Rosja w literaturze, ponieważ główny bohater, Tomasz Błudnicki, oblegał Moskwę, służył Marynie Mniszchównie, małżonce Samozwańca. Akcja powieści rozpoczyna się w momencie jego powrotu z tej wojny.