Diuna - Frank Herbert

wydawnictwo: Rebis 2007
1 tom cyklu Kroniki Diuny
seria tematyczna Diuna
oprawa twarda z obwolutą
liczba stron: 670

Klasyka fantastyki, któż o niej nie słyszał? Książka pochłonęła mnie całkowicie i bez reszty. Piękna opowieść, której akcja dzieje się na tytułowej planecie Diuna. Planeta ta charakteryzuje się tym, ze jest całkowitą pustynią, przynajmniej tak uważa Imperator, ale ja coś czuję po kościach, że to nie będzie do końca tak.  Książę Leto Atryda wraz ze swoją konkubiną, ukochaną Jessiką, i synem Paulem, udają się na Diunę na rozkaz Imperatora. 

No i tam dalej będzie moc przygód, intryg i zdrad. Uważam, że nie można zbyt wiele z fabuły zdradzać tym, którzy jeszcze nie czytali Diuny. Wystarczy, żeby wiedzieli, że mimo iż to jest fantastyka, to się czyta jak naprawdę fascynującą opowieść o zwaśnionych rodach, zdradach, układach i knowaniach. Istnienie pojazdów gwiezdnych i innych planet dodaje tylko smaczku. Kojarzy się z Gwiezdnymi Wojnami? Tak, mi na początku też, ale pod koniec już zupełnie nie.

Ja chciałabym poruszyć sprawę chronologii Diuny. Otóż zaczęłam czytać tak, jak polecił ZWL - od pierwszego tomu Kronik. Jednak potem znalazłam informacje o tym, że chronologia wydarzeń jest zupełnie inna, niż czas powstawania powieści. Postanowiłam zatem iść nieco przeciw utartej konwencji i dalej czytać już po kolei, czyli zaczęłam "Dżihad Butleriański". I powiem Wam, że gdybym nie czytała Diuny, to wprowadzenie niewiele by mi powiedziało. Czyli dobrze się stało, że zaczęłam po bożemu, czyli jak ZWL przykazał. Najpierw Diuna, potem liznęłam trochę Mesjasza, ale gdy zobaczyłam tę stronę, postanowiłam porzucić Mesjasza na rzecz Dżihadu. Zapewne ktoś uzna, że to błąd, ktoś inny pochwali, a ja powiem tak - fundamenty znam. Plątać się raczej nie będę, a powieść wciąga niepomiernie. Po prostu się to pochłania - zarówno Diunę, jak i Mesjasza, tak i Dżihad. To jest tak - jak mam przed sobą wszystkie 12 tomów (a właściwie 13, bo Łowcy i Czerwie to jedno rozbite na pół), to sama nie wiem, co najpierw łapać. Nie da się czytać wszystkiego naraz. Szkoda.

Inną kwestię stanowią tłumaczenia. Ja czytałam w tłumaczeniu Marszała, ale po poszperaniu nieco w sieci znalazłam takie zestawienie i od razu nie pasowali mi ci jacyś Wolanie. Fremeni to Fremeni i nie wyobrażam sobie inaczej. A czerwie to na pewno nie piaskale.

To uciekam na planetę Salusa Secundus. Bo tam zaczyna się ta historia. A właściwie tam narodziła się legenda.

A ekranizacją nie będę sobie psuła wrażeń. Nie lubię aktora grającego rolę Paula. Śmieszy mnie ta jego wystająca broda. Daruję sobie.