Żony i córki - Elizabeth Gaskell

wydawnictwo: Świat Książki 2011
tytuł oryginału: Wives and Daughters
język oryginału: angielski
oprawa miękka
liczba stron: 858

Z noty wydawcy:  Molly jest dorastającą córką lekarza w miasteczku Hollingford. Mimo że została osierocona przez matkę we wczesnym dzieciństwie, żyje beztrosko i szczęśliwie. Pewnego dnia dowiaduje się, że jej ukochany ojciec postanawia ożenić się po raz drugi. Molly pogrąża się w rozpaczy. W tym dramatycznym momencie pomocną dłoń wyciąga do niej młodszy syn bogatych sąsiadów, Roger...

Barwne i wyraziste w swojej różnorodności postaci bohaterów, ich skomplikowane relacje ukazują złożone stosunki społeczne w XIX-wiecznej Anglii. Ciekawe losy dwóch rodzin o odmiennym statusie zapowiadają również nadchodzące zmiany obyczajowe i polityczne.

Gdy tylko zobaczyłam, że ukazuje się druga (dla mnie druga!) powieść autorki "Północy i Południa", wiedziałam, że przeczytam ją jak najszybciej. Zauroczyło mnie pisanie pani Gaskell, a nie da się ukryć, że jeśli coś mnie pochłonie, to tracę wszelki umiar.

Powieść "Żony i córki", o ile to możliwe, jest jeszcze lepsza niż tamta. Bo o ile w "Północy i Południu" mieliśmy do czynienia z zetknięciem dwóch światów - przemysłowej Północy i arystokratycznego Południa z tradycjami - utrzymane w dość poważnym tonie, to tu mamy coś lepszego.

Otóż w "Żonach i córkach", oprócz trafnych obserwacji i przedstawiania rzeczy takimi, jakie są,  mamy do czynienia z subtelną ironią i takimi smaczkami, że klękajcie narody. Gaskell w niekrzywdzący nikogo sposób pokazała wady i zalety pań z tzw. dobrego towarzystwa. Pani Gibson jest przeurocza ze swoimi pokrętnymi wywodami, ze swoim wiecznym dopatrywaniem się we wszystkich wypowiedziach przytyków na swój temat, z zupełnie "nieegoistycznym" kierowaniem każdej rozmowy na swój temat. A hrabina Cumnor? Cudna osoba z wielkiego zamku, jako jedyna radziła sobie z panią Gibson, bo zwyczajnie nie zwracała na nią uwagi. Autorytarnym tonem, z wysokości swojego arystokratycznego stanu wyrokowała o wszystkim, co zauważyła wokół siebie. Obie były dobre - jedna dopasowywała własne poglądy do okoliczności, druga nie brała w ogóle pod uwagę możliwości, że może się w czymś mylić. Przecież jej zdanie poprzedzone było głębokimi przemyśleniami i bogatym doświadczeniem życiowym. Po prostu nie mogła się mylić. Nie mogła i już.

Plejada niezwykłych postaci, które w swojej niezwykłości doskonale wtapiały się w angielską wieś. Każda postać inna - można by tu przywołać dziedzica Hamleya, panny Browning, panią Goodenough, pana Prestona - każde z nich było osobowością.

Książka bardzo długa, a okazuje się, że niedokończona! Pisarka umarła przed dopisaniem zakończenia, ale posłowie wynagradza nam ten jeden niedostatek. Piękne - wzruszyłam się, ale też pośmiałam.

Zastanawiam się teraz, czy wydawnictwo zechce wznowić "Panie z Cranford", bo tego nigdzie dostać nie można! I nie, nie oglądałam serialu. Chcę najpierw przeczytać. Będę musiała pofatygować się do biblioteki po wydanie z 1970 roku.